alfons mucha

W dzisiejszym odcinku mój najulubieńszy artysta: Alfons Mucha.

Malarz ten zaczynał swoją pracę twórczą od projektowania użytkowego, malował dekoracje i plakaty teatralne, projektował zaproszenia, najpierw do amatorskich przedstawień, później dla teatrów w Wiedniu. Dzięki zamożnemu mecenasowi, który docenił jego talent, mógł studiować na ASP w Monachium i w Paryżu. Tam chłonął klimat rodzącego się symbolizmu i dekadentyzmu. Na rozgłos przyszło mu jednak trochę poczekać. Do grona czołowych twórców art nouveau drzwi otworzył mu plakat teatralny do sztuki „Gismonda”, ukazujący wysmukloną i wyidealizowaną aktorkę Sarah Bernhardt, autentycznych rozmiarów, w pastelowych barwach. Ponieważ kobiety uwielbiają komplementy, aktorka zachwyciła się oryginalnym projektem Muchy i zaczęła zamawiać u niego kolejne afisze, kostiumy i dekoracje dla Theatre de la Renaissance, między innymi do sztuk: „Dama Kameliowa”, „Samarytanka”, „Medea”, „Hamlet”. Plakaty do sztuki „Gismonda” z 1895 roku był tak popularne w Paryżu, że wykupowano je od plakaciarzy bądź zdzierano wprost ze słupów ogłoszeniowych.

Zgodnie z założeniami stylu secesyjnego, Alfons Mucha poświęcił się sztuce użytkowej. Projektował plakaty reklamowe, kalendarze, karty dań, ilustrował czasopisma. Opublikował nawet zbiór opracowanych przez siebie ornamentów, prowadzonych charakterystyczną miękką linią, z motywami bizantyjskimi, splotami kwiatów, baśniowymi zwierzętami i symbolami. Zdecydowana większość jego grafik przedstawiała postaci kobiet zmysłowych, powabnych, z lekką dozą erotyzmu, otoczone kwiatami, liśćmi i arabeskami, np. w cykach: „Pory roku”, „Sztuki piękne”, „Pory dnia”, „Kamienie szlachetne”.

Alfons Mucha to nie tylko grafiki, również malował olejami i pastelami nieco mroczne i dekadenckie obrazy, wiele fotografował. W pewnym momencie zapragnął stworzyć coś wiekopomnego. 18 lat malował cykl 20 płócien pt. „Epopeja słowiańska”, które upamiętniały najważniejsze wydarzenia z dziejów Słowian od czasów prehistorycznych. Jednak cykl ten skrytykowano za akademizm i nacjonalistyczną tematykę. W międzyczasie projektował też biżuterię, rzeźbił i robił artystyczne zdjęcia. Niedawno dokonano ciekawego odkrycia – Mucha malował obrazy i szkice dla czeskich i słowackich lóż masońskich. Prace te dziesiątki lat były ukrywane przed komunistami, teraz uzupełniają obraz jego twórczości.

Kiedy rozpoczęła się II wojna światowa i wojska hitlerowskie weszły do Pragi, Alfons Mucha, jako uznany artysta, został przesłuchany na gestapo i doznał takiego załamania, że zmarł.

Źródło: plastyk.pl

gustav klimt

Zakładając bloga miałam zamiar uzewnętrzniać się tutaj także przez dzielenie się moimi fascynacjami.

W dzisiejszym odcinku Gustav Klimt.

Klimt żył w ubóstwie przez całe swoje dzieciństwo. Rozpoczął profesjonalną karierę malując wnętrza dużych publicznych budynków. W 1888 roku kończy malowidła do teatru za co zostaje udekorowany przez cesarza Franciszka Józefa I krzyżem zasługi.

Jako malarz i grafik, symbolista uznany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli secesji, przywódcę wiedeńskiego modernizmu. Mając wykształcenie typowo akademickie, dekoratorskie doświadczenie zawodowe i specyficzny klimat artystyczny stał się inicjatorem przemian artystycznych.

Obrazy Klimta są pełne zmysłowości i erotyzmu. Tematy jakie podejmuje to alegorie, portrety, pejzaże, erotyczne wizerunki. Celem Klimta było stworzenie dzieła totalnego, tzn. wolnego od wszelkich konwencji, ograniczeń narzuconych przez akademickie koncepcje. Obrazy artysty są wyrazem nieograniczonej swobody twórczej, w pełni wyrażają bujność i złożoność epoki, w której dane było mu tworzyć.

Źródło: Gustav Klimt – Życie i twórczość

Dwa z moich ulubionych obrazów Klimta. “Pocałunek” i “Węże Wodne I”.