i znowu wsiąkłam

Moje dodatkowe sumienie i głos rozsądku, czyli skulimka delikatnie dała mi do zrozumienia, że zaniedbuję bloga. A więc na jej prośbę ujawniam częściowo, co mnie pochłania od wczoraj:

To coś jeszcze wczoraj rano było zwyczajną podstawką pod garnek. Zostało zdekupażowane i potraktowane dużą ilością farb akrylowych. Oj ociapałam się jak nigdy. Teraz czeka na lakierowanie i słońce, żeby móc zaprezentować cały swój urok. Wykorzystam mój katar przy lakierowaniu. To taka ulga nie wdychać tego zapachu

Myślałam, że decoupage mnie pokona, ale Dorota na spotkaniu przekonała mnie, że będzie dobrze, pożyczyła materiały i kazała tworzyć. I okiełznałam najbardziej zagadkową dla mnie technikę. No, wsiąkłam znowu… A już miałam dać sobie spokój z kosztownymi zainteresowaniami.

A tak się jeszcze pochwalić chciałam, ze dostałam zaproszona do klubu twórców ilustracji dla dzieci na deviantarcie. Niby nic takiego, ale cieszy

dla każdego coś dobrego

W walentynki nasza lubelska koleżanka Julita obchodziła swoje kolejne osiemnaste urodziny więc pospiskowałyśmy troszkę i na spotkaniu sobotnim czekały na nią kartki i prezenty.

Jako, że lubelska edycja wędrowników nie jest tajna, pozwolę sobie zaprezentować pierwszy zrobiony przeze mnie wpis w cudzym albumie. Moją pierwszą ofiarą był wędrownik Magdy – “Trzy kolory. Inspiracje”. A więc moje ulubione trzy kolory i to co mnie inspiruje, wypaciane farbą. Naprawdę starałam się nie robić tak minimalistycznie jak zawsze, a i tak każda wiedziała, że to mój wpis.

Lewa strona wpisu:

I prawa strona wpisu, na zdjęciu oczywiście ja, mój kubeczek i bez.

Na spotkaniu nastąpiła też wymiana naszych walentynkowych prezentów, które miały mieścić się w pięknie ozdobionych pudełkach.

W moim wylądowały serduszkowe ozdoby, filcowy potworek i dyndaj z koralików.

Oczywiście sobotnie spotkanie jak najbardziej udane. Główną bohaterką była nagrzewnica cygi, z którą się zaprzyjaźniłam i mam sporo pięknie zembossingowanych motywów. I wcale się nie poparzyłam, co w moim wypadku można uznać za taki mały cud. Bo mnie naprawdę wszystko atakuje.

Poza tym jest nas na spotkaniach coraz więcej, z czego się bardzo cieszymy. A najlepsze jest dla nas to, że udało nam się załatwić salę na co dwutygodniowe sobotnie spotkania. I będziemy szaleć.

walentynkowo

Mama poprosiła mnie kilka dni temu o zrobienie kartki na ślub jej chrześnicy, który miał się odbyć 14 lutego. Sama wybrała sobie jako wzór kartki Agnieszki, która zgodziła się na skorzystanie z jej pomysłu. Mama wybrała dodatki, zakupiła nawet listki w home&you. Więc, jak zwykle szycia ręczne, potuszowane kwiatki z Pepco i wyżej wspomniane listki również potraktowane tuszem. Bazą jest piękny karton, niestety nie widać na zdjęciu, ale miał w sobie jakieś takie ciemne drobinki i dlatego mnie tak urzekł.

Takie zbliżenie na kwiatki:

Najbardziej w tej kartce podoba mi się efekt przestrzenny. I listki

A co do Walentynek. Nie robiłam żadnych prezentów dla wilka, bo wolę przygotowywać je bez żadnej okazji. Za to miu sprezentowałam ogromnego lizaka, którego najpierw wykorzystała do zdjęć, a potem dopiero skonsumowała. Także oto moja siostra i jej “lizaczek”.

prezent urodzinowy dla mamy

Notka dedykowana skulimce, która twierdzi, że leniuchuję, bo przez dwa dni nic nie dodałam na bloga :*

Kartka urodzinowa dla mamy. A ja ciągle z tą marszczoną bibułą. Tym razem robiona wg mapki od anai. Pozwoliłam sobie nawet wysłać ją na konkurs u niej. Kwiatek z Pepco potraktowany czarnym i srebrnym tuszem.

Album dla mamy stworzony razem z miu. Miał być malutki, żeby mogła nosić go w torebce (ma wymiary ok 10 na 7,5cm – połowa formatu 10×15). Miały być w nim zdjęcia taty, moje i miu oraz psa. I cytaty, które mama lubi. Okładka jest z tektury 1,5 mm, a kartki to karton. Wszelakie szycia ręczne, bo maszyna mnie nie lubi.

Zdjęcia w albumie są autorstwa taty i miu. Ale wizerunków taty nie ma, bo yyy… nie bardzo pozwolił. Prezentuję jak zwykle tylko część, bo jest ich sporo.

W albumie znalazło się miejsce dla dwóch cytatów, jednego z “Paryskiego spleenu”, który mama bardzo lubi i drugiego zaproponowanego przeze mnie.

Jak już wspomniałam – zdjęcia robili tata i miu, bo miu odziedziczyła po tacie oko i umiejętność fotografowania. A ja podobno mimikę Za to po mamie zdolności plastyczne i … to, że nieważne ile mamy lat to wyglądamy o wiele młodziej. Poza tym jestem jej kopią jeśli chodzi o wygląd. Przynajmniej wg niektórych, a najlepiej widać to za zdjęciach z naszych pierwszych komunii. Mimo, że dzieli je dwadzieścia kilka lat to my obie mało się różnimy.

Najmłodszy członek rodziny, trzecie dziecko jak mówią rodzice – dziewięcioletni Oskar.

I tu zagadka, która z nas jest starsza. Wbrew pozorom ta po lewej czyli ja. Oba zdjęcia autorstwa miu, jej autoportret robiony “z ręki”.

Kolejny cytat – właśnie ten zaproponowany przeze mnie. A po lewej jesienne my – ja i mama.

Bo kobiety podobno lubią robić zdjęcia swoich stóp.

I tylna okładka.

walniętynki 2009 po raz pierwszy

Na dobry początek kartka zamówiona przez kolegę dla jego dziewczyny. Jak widać ciągle gnieciona bibuła, teraz jeszcze z dodatkiem srebrnego tuszu, oprócz tych innych.

lubelski wędrownik

Dzisiaj właśnie wyprawiłam w świat, tym razem po Lublinie i okolicach, mój drugi wędrownik. Do tematu zainspirowała mnie wiadomo jaka książka, ale nie dotyczy on wampirów. Raczej skojarzeń ze zmierzchem.  Jestem z niego bardzo dumna. Poza tym on dodatkowo jeszcze ładnie pachnie, bo skropiłam go perfumami.

Strona z listem na metce z Reserved, trochę podciągniętej złotą farbą akrylową – jak dużo innych elementów w tym albumie.

Moja własna akwarelka, i rysunek, wybaczcie ale nie pamiętam skąd – nadrukowany na folii. Plus cytat ze “Zmierzchu”.

Akwarelka jak widać. To jest wróżka która tworzy gwiazdy tak jak wydmuchuje się bańki mydlane.

I tył:

A o to mój własny wpis. Tło zrobiłam z pomiętej bibuły prasowanej i potuszowałam. Cytaty to tekst piosenki “Chłopcy” Myslovitz. Bo mi osobiście zmierzch skojarzył się z wieczorem.

pierwszy ufilcowany kwiatek

Oto wytwór trzech wieczorów, z pomocą i dzięki wspaniałym radom miu. Ufilcowany na mokro kwiat i liście, a połączone na sucho (igłami, biedna miu straciła tą grubą, sądziła że nie da się tego dokonać, a jednak ja dałam radę, złamała się biedna na moim kolanie – igła oczywiście).  Filcowanie bardzo mi się podoba i zamierzam się obkupić we własne igły, aczkolwiek nieco tańsze, bo wiem, że nawet te najlepsze i najdroższe jestem w stanie połamać.